Władysław król polski oświadcza, że dokument, który dał Mirczy wojewodzie Bessarabii, pozostaje nadal w pełnej mocy.

Rękopis

W koszyku

oceń

Władysław król polski oświadcza, że dokument, który dał Mirczy wojewodzie Bessarabii, pozostaje nadal w pełnej mocy. - Jedlnia, 6 II 1410. - 1 karta : pergamin ; 28 x 12 + 3,5 cm.

Autor

Władysław II Jagiełło (król Polski ; około 1351-1434).

Forma i typ

Dokument pergaminowy Pieczęcie

Temat

Mircza Stary (hospodar Wołoszczyzny ; 1358-1418)

Gatunek

Rękopisy

Indeks R0

CRP

Wersja elektroniczna (Biblioteka Książąt Czartoryskich) ; Wersja elektroniczna (Biblioteka Książąt Czartoryskich)

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Czytelnia - zbiory z magazynu

Zapytaj bibliotekarza: sygn. 283 Perg. (1 egz.)

Strefa uwag:

Uwaga ogólna

Pieczęć króla Władysława Jagiełły [zatarta i ułamana] zawieszona na pergaminowym pasku.

P. herbowa kancelaryjna, okrągła, w czerwonym wosku. 43 mm. Legenda: * wladislaus dei gr(aci)a rex polonie litwanieq3(=que) p(ri)nc(eps) supremus t(=et) he(re)s russ(ie). W polu pieczęci tarcza dzielona w krzyż, w ćw. 1 - Orzeł, w ćw. 2 – Pogoń, w ćw. 3 - h. kaliski, w ćw. 4 – h. kujawski. Nad tarczą popiersie anioła. Po bokach tarczy zakratkowane tło. Zob. M. Gumowski, Pieczęcie królów s. 14 nr 15 tabl.VIII; T. Żebrawski, O pieczęciach s. 45-47 tabl.17 il.46; Piech, Monety, pieczęcie s. 49 il.2 (s.50 o nieaktualnym tu podziale na piecz. średnią i większą); Pieczęcie królów i królowych s. 12; P. Pokora, Album Kielisińskiego s. 22, Ao I 23; L. Korczak [w:] Dzieje Kresów s. 25 zdj.; MNK odl.1503. Inna piecz.: perg.198; perg.210; perg.243; perg.250; perg.259; perg.260; perg.283; piecz.luźne B.Czart.13069 nr 23 (contrasigillum).

Na odwrocie: streszczenie [XVI w.]; "1410".

Uwaga dotycząca cytaty bibliograficznej

W. Szelińska, J. Tomaszewicz, Katalog dokumentów pergaminowych Biblioteki Czartoryskich w Krakowie, cz. I, Kraków 1975, s. 135 nr 315

Uwaga dotycząca publikacji o dokumencie

Ant. Gąsiorowski, Itinerarium króla Władysława Jagiełły, 1386-1434, PWN, Warszawa 1972, s. 53 (błędnie z sygn. 282).

Codex Epistolaris, II, nr 29.